قورباغه باز

2009-08-19T08:56:00.000+04:30

بازگشت قورباغه باز

دومين دوره‌ي قورباغه‌ي طلايي

2008-04-07T15:38:00.003+04:30

برگزيدگان دومين دوره‌ي اهداي جوايز شخصي وبلاگ قورباغه‌باز با هدف ايجاد فضايي آزاد در وبلاگ نويسي ، احترام به قلم آزاد و دوري از نفرت و سياهي در وبلاگ برگزيدگان سال 86 خود را اعلام مي‌نمايد . سال گذشته اهداي اولين دوره با بازخوردهاي مثبت فراواني رو‌به‌رو شد به طوري كه تيتر يك روزنامه‌ي عصر رسانه در روز اهداي تنديس به اهداي قورباغه‌هاي طلايي اختصاص داده شد .

در دور اول حاميان مادي و معنوي قورباغه‌ي طلايي به اين شرح بودند : موسسه‌ي فرهنگي و هنري گل آقا ، وب سايت پندار، كافه تيتر ، وب سايت جابلاگي و آتليه‌ي هنري هم پرواز . در دوره‌ي اول دوستاني هم به مراسم حال و هواي ديگري بخشيدند كه از آنان ممنونيم .
اسدالله امرايي
توكا نيستاني
دكتر شيرين احمد‌نيا
آسيه اميني
علي اصغر سيد آبادي
هادي حيدري
حسن كريم زاده
يحيي تدين
كيوان زرگري
پوريا عالمي
آرش غفوري
و ...
بايد ياد آور شد كه مراسم قورباغه‌ي طلايي تا آخرين دوره‌اش به ياد كافه‌‌ي روزنامه‌نگاران ايران كه به محاق تعطيلي كشانيده شد ( كافه تيتر ) برگزار مي‌شود و اعلام مي‌شود كه ياد و خاطره‌ي آن كافه‌ي كوچك در ذهن همه‌ي روزنامه‌نگاران زنده‌ خواهد بود و در كنار اسم فستيوال قورباغه‌ي طلايي ؛ جمله‌ي : به ياد كافه تيتر ، نقش خواهد بست .

برگزيدگان قورباغه‌ي طلايي سال 86 بدين ترتيب اعلام مي‌شود

بهترين فتوبلاگ سال :‌ فتوبلاگ كسوف ، آرش عاشوري‌نيا
بهترين وبلاگ با رويكرد فناوري اطلاعات : انتخابي وجود ندارد
بهترين وبلاگ با رويكرد ادبيات : سيب گاززده ، سعيد كمالي دهقان
بهترين وبلاگ با رويكرد حقوق زنان : حوا ، مريم حسين خواه
بهترين وبلاگ با رويكرد اجتماعي : از زندگي ، شيرين احمد‌نيا
بهترين وبلاگ مي‌ني‌مال : استامينوفن
بهترين وبلاگ با رويكرد سياست : جمهور ، مهدي محسني
بهترين طراحي وبلاگ : حميدرضا پورنصيري ، براي طراحي وبلاگ‌هاي مختلف
بهترين وب‌سايت فرهنگي هنري : جن و پري
بهترين نشريه‌ي اينترنتي : براي دومين بار . هزار تو
تقدير از آغاز به وبلاگ نويسي : توكا نيستاني ، ترانه‌ عليدوستي
وبلاگ خلاق : دنياي كوچك آقاي اوف ؛ علي‌رضا امك‌چي
‌
جوايز ويژه متعاقبا تا روز اهداي جوايز اعلام خواهد شد . در صورت تمايل وبلاگهاي تاثيرگذارتان را به آدرس اي-ميل زير ارسال كنيد
foaaad@gmail.com

به دادم برس ، ديويد فينچر

2007-12-29T22:48:00.000+03:30

ژان پل دوست مشترك من و يكي از دوستانم بود ، براي يك فيلم مستند از طرف دوستم به ايران دعوت شده بود و قرار بود تصويربردار مستند دوستم باشد . ژان‌پل علاقه‌ي شديد به سينماي آمريكا و مخصوصا ديويد فينچر داشت . اتفاقا يكي از شبهايي كه شام دور هم بوديم شبكه‌ي سه فيلم هفت ديويد فينچر را پخش مي‌كرد . ژان پل آنچنان مبهوت صفحه‌ي تله‌ويزيون شده بود كه انگار اولين بار است فيلم هفت را مي‌بيند . وقتي سفره را جمع كرديم دهانش را پاك كرد و با هيجان گفت :" اين دي‌وي‌دي ماله توئه ؟" توضيح دادم كه فيلم از تله‌ويزيون دولتي ايران پخش مي‌شود و اين را مي‌تواند از آرم شبكه كه گوشه‌ي تصوير است بفهمد . با هيجاني بيشتر گفت ‌: " تله‌ويزيون شما فوق العاده‌ست ، عجب شات هايي ، عجب نماهايي ، من اين نسخه از هفت را مي‌خواهم " و بعد شروع كرد به تعريف و تمجيد مجدد از فينچر . چند دقيقه‌اي گذشت تا من و دوستم متوجه منظور ژان پل شديم .

ژان پل مدهوش صحنه‌هايي شده بود كه صداوسيما به عمد روي بعضي از نماها زوم مي‌كرد و تصوير را جلو و عقب مي‌برد . يكي دو سكانسي هم كه كلا سانسور شده بود اين حرف را از دهان او بيرون كشيد : "‌ من هم با اين نسخه‌ي جديد موافقم . واقعا اين سكانسي كه حذف شده در نسخه‌ي قبلي زيادي بود ، زنده باد فينچر " آن شب به هيچ عنوان نتوانستيم ژان‌پل را قانع كنيم كه اين چيزي كه دارد مي‌بيند نه تنها يك دي‌وي‌دي از ورژن جديد فيلم هفت نيست بلكه نسخه‌ي مثله شده‌اي از فيلم آن بنده خداست . هفته‌ي پيش ژان‌پل برايم يك اي ميل از پاريس فرستاده كه : " دوست عزيزم ، مي‌دانم كه آرشيو فيلم‌هايت برايت خيلي گرانبهاست اما خواهش مي‌كنم دي‌وي‌دي نسخه‌ي جديد فيلم هفت را براي اين ديوانه‌‌ي فينچر بفرست ، با احترام ژان‌پل " شما بگوييد من چكار كنم ؟‌

* اين يادداشت در شماره‌ي اخير هفته‌نامه‌ي چلچراغ به چاپ رسيده است

*رومن گاري ؛ بيان واقعيت به سبك گري كوپر

2007-12-15T15:45:00.000+03:30

كاليبر 29 ميلي‌متري را توي دهانش گذاشت و " بنگ " . وقتي جسدش را پيدا كردند كاغذي در كنارش جلب توجه مي‌كرد . كاغذي كه رويش نوشته بود : " عاقبت ، واقعيت را به طور كامل بيان كردم ؛ رومن گاري " . در اين كه رومن گاري يكي از بزرگترين نويسنده‌هاي قرن بيستم است هيچ شكي نيست . مادرش كه هنرپيشه‌ي فيلمهاي سخيف بود بعد از كنار گذاشتن بازيگري تمام وقتش را صرف پسر كوچكش كرد . مادرش به او فرانسه ياد داد و او را با خود به " تيس "‌ فرانسه برد . رومن كوچك به لطف حمايت‌هاي مادرش كه نقش پدر را هم براي او بازي مي‌كرد سرانجام وارد دانشكده‌ي حقوق شد . همان موقع بود كه رومن زندگي تازه‌اي را شروع كرد . او به تحصيلاتش در حقوق ادامه داد و به خاطر جو دانشجويي حاكم در فرانسه همزمان با آغاز جنگ جهاني دوم به نيروهاي آزادي‌بخش فرانسه پيوست . همرزمانش مي‌گفتند كه خلباني زبر‌دست است . او ديگر به يك مبارز تمام عيار براي آزادي تبديل شده بود و عملياتهايي كه رومن گاري در آنها نقش خلبان را داشت يكي پس از ديگري موفق مي‌شد . موفقيتهايي كه او در ارتش به دست آورد باعث شد تا بعد از جنگ هم در عرصه‌ي سياست باقي بماند و ديپلماتي معتبر شود .

ديپلمات جوان چنان اعتباري را به دست آورده بود كه فرانسه او را نماينده‌ي خود در سازمان ملل كرد . شايد ازدواج با لزلي بلانش ، نويسنده و روزنامه نگار فرانسوي باعث شد تا رومن جدي‌تر دست به قلم شود . همسر نويسنده‌اش اصرار عجيبي به جمع آوري و چاپ دست‌نوشته‌هاي رومن گاري داشت . رومن ديپلماسي را كنار گذاشت و جاي خود را در طبقه‌ي روشن‌فكر فرانسه باز كرد و جوايز متعددي را با خود به خانه برد . اما اگر رومن سياست را رها نمي‌كرد شايد هيچ گاه واقعيت را هم به طور كامل بيان نمي‌كرد . واقعيتي كه منجر به خودكشي اش به سبك ارنست همينگوي نويسنده‌ي محبوبش شد . اگر رومن سياست را رها نمي كرد احتمالا چند سالي بيشتر عمر مي‌كرد اما ما هم از خواندن چند شاهكار فوق العاده‌ي ادبيات جهان محروم مي‌مانديم . خدا رحمتش كند

* اين يادداشت با حذف بخش خودكشي در ابتداي متن در شماره‌ي اخير هفته‌نامه‌ي چلچراغ به چاپ رسيده است

هميشه پاي‌ يك زن در ميان است / دو شعر از بيكافسكي

2007-12-08T03:43:00.000+03:30

از زماني كه موسيقي آب گرم را خواندم تا به امروز هنوز دوستش دارم . بيكافسكي را مي گويم . دو شعر از بيكافسكي در نيويوركري كه به قيمت چهارهزار تومان از انقلاب خريدم به چاپ رسيده بود كه قطعا ترجمه‌‌ي من ترجمه‌ي درست و حسابي نيست اما دوست دارم شما هم بخوانيدشان .

زن تمام شده

زماني شاعر خوبي بود
حالا كه عكسش را مي‌بينم
تازه مي‌فهمم كه چرا تازگيها چيزي ننوشته است

همسايه‌ها

همسايه‌ها فكر مي كنند كه ما ديوانه‌ايم
ما هم فكر مي كنيم كه آنها ديوانه‌اند
يك حقيقت وجود دارد
همه راست مي‌گوييم

بامبو هایی که بی آب قد می کشند ...

2007-11-13T02:54:00.000+03:30

دوستي مي گفت :‌ ما ادبيات را در دوره ي كلاسيك اش جا گذاشته ايم و چه راست مي گفت‌ . اين نوستالژي لعنتي هيچ گاه يقه ي ما را ول نمي كند . هنوز هم اگر در كافه هايي بنشينيد كه چند نفر بخواهند خود را روشنفكر نشان بدهند اولين بحثي كه راجع به ادبيات داستاني شكل مي گيرد بدون شك در مورد بوف كور است . در اين كه بوف كور يكي از شاهكارهاي ادبيات داستاني كشور ماست هيچ شكي نيست اما تا كي فقط و فقط بوف كور و چند اثر شناخته شده ي ديگر كه هميشه صحبت از آن بوده بايد مرجع قلقلكهاي كرم كتابي ما باشد ؟ اين مسئله راجع به ادبيات جهان هم صدق مي كند . سالهاست كه ديگر كشفي اتفاق نمي افتد و اين مسئله به دليل اين نيست كه ادبيات دچار هيچ انفجاري نشده است و شاهكاري منتشر نشده است بلكه به نظر مي رسد حس نوستالژي پرست ما ترجيح مي دهد دوباره به همان صد سال تنهايي ها و اوليس ها و ... . اما نسلي از نويسندگان هستند كه بي شك شاهكارهايي آفريده اند و در اين ميان زنان هم نقش بسياري داشته اند . اين چند زني كه نامشان را برايتان رديف مي كنند شاهكارهاي ادبيات نوين جهاني هستند البته نه به انتخاب من بلكه به انتخاب نيويوركر . كساني كه خيلي خوب نمي شناسيمشان .

ساندرا سيسنروس :‌ اين نويسنده ي پنجاه و سه ساله كه در يك مدرسه ابتدايي درس مي دهد يكي از شاهكارهاي فلش رمان جهان را به رشته ي تحرير( رشته ي تحرير ؟‌ ) در آورده است . رمان خانه ي خيابان مانگوي او اين روزها هنوز كه هنوز است به عنوان يك شاهكار نوين نام برده مي شود . از او به زبان فارسي همين خانه ي خيابان مانگو با ترجمه ي استادانه ي اسدالله امرايي منتشر شده است .

آرونداتي روي : ده سال پيش زني هندي اولين رمانش را به چاپ رساند و با همان رمان اولش سر و صداي زيادي در جهان ادبيات برپا كرد . رمان خداي چيزهاي كوچك اثري ست كه زندگي آرونداتي روي اين نويسنده ي ميانسال را از اين رو به آن رو كرد . آرونداتي روي حالا كه ده سال از چاپ رمانش مي گذرد سفير صلح هندوستان است و سوني پيكچرز مي خواهد هفده ميليون دلار ناقابل به خاطر نسخه ي سينمايي فيلم خداي چيزهاي كوچك به او بدهد .

ري شلي : نويسنده ي كتاب فوق العاده ي فري با روبان ، بيست و يك ساله بود كه همسرش را از دست داد و پس از آن نوشتن رمان تنها راه در آمد او و پسر كوچكش بود . او زياد مي نوشت اما اين زياد نوشتن هيچ گاه باعث اين نشد كه او به ادبيات سخيف روي بياورد . نيويوركر درباره ي او مي نويسد‌ ‌: ري شلي خود داستان يك مادر است . مادري كه تلاشش براي حفظ زندگي اش ادبيات مدرن قرن بيستم را تكاني داد .

در ادبيات خودمان هم نويسندگان جديدي هستند كه با وجود كارهاي خوبشان هنوز زياد شناخته شده نيستند . مرجان شيرمحمدي ،‌ شيوا ارسطويي ، محبوبه ميرقديري و... از نويسندگاني هستند كه داستانهاي خوبي مي نويسند و مي توانند آينده ي ادبيات ايران را رقم بزنند . اما مي دانم هنوز كه هنوز است خيلي ها همان ديزي را به پيتزاها و برگرهاي نوين ترجيح مي دهند .

* این یادداشت در شماره ی اخیر هفته نامه ی چلچراغ به چاپ رسیده است .

*بيا با هم بريم سفر نوبل ، نوبل

2007-10-20T01:37:00.000+03:30

" من خيلي هيجان زده ام ، خيلي زياد . براي آلفرد هم بسيار خوشحالم كه توانست وعده اش را عملي كند و از اين كه اولين دريافت كننده ي اين جايزه در بخش ادبيات هستم خيلي خوشحالم " اين جملات را سولي پرودوم در 10 سپتامبر1901 و پس از دريافت اولين جايزه ي ادبيات نوبل از دستان پادشاه سوئد گفت . پس از انتشار متن ندامت نامه ي آلفرد نوبل و اظهار پشيماني او از اختراع ديناميت بالاخره او به وعده اش وفا كرد و مهم ترين جايزه معتبر جهاني را كه در زمينه هاي شيمي ، صلح ، فيزيك ، اقتصاد ، پزشكي و ادبيات ، مهم ترين فرد فعال را در هر سال معرفي مي كرد ، بنا كرد . اما در ميان نوبلسيت هاي ادبي شاعران سهم زيادي داشتند . اكثر شاعراني را كه ما امروز به خوبي مي شناسيمشان پس از دريافت جايزه ي نوبل به جهانيان معرفي شدند . شايد اگر جايزه ي نوبل به هر كدام از آنها تعلق نمي گرفت آنها هم ميان انبوه شاعراني كه آمدند و رفتند ، مي آمدند و مي رفتند . هميشه هم حرف و حديث هاي زيادي پشت سر شاعراني كه جايزه ي نوبل گرفته اند بوده . خيلي از منتقدان ادبي پس از جايزه گرفتن شاعران مورد نقدشان به جاي زير سؤال بردن شاعر، جايزه را زير سؤال مي بردند. خيلي ها جايزه را فرمايشي مي دانستند و اغلب سياسي و آن هم بدين دليل بود كه اكثر شاعراني كه برنده ي نوبل مي شدند شاعراني مبارز بودند و به دليل اعتبار جهاني نوبل دولت هايشان نمي توانستند آنها را زير فشار قرار دهند . اما وقتي ژان پل سارتر متفكر فرانسوي جايزه ي نوبل را جايزه اي بدلي و سياسي خواند و از گرفتنش سر باز زد توانست تا حدي اعتبار نوبل ادبيات را زير سؤال ببرد . البته سارتر اولين كسي نبود كه جايزه اي را كه منتخب شد دريافت نكرد . قبل از او بوريس پاسترناك ، دوست و همكار ماياكوفسكي از گرفتن جايزه ي نوبل اش در سال 1958 خودداري كرد . البته دليل او مانند سارتر سفارشي بودن جايزه نبود بلكه او از ترس اين كه دولت شوروي او را به خاطر مطرح شدن نوشته ها و اشعارش كه دولت شوروي را زير سؤال مي برد ديگر به كشورش راه ندهد براي گرفتن اين جايزه به سوئد سفر نكرد . اما وضع همه شاعران نوبليست مثل پاسترناك نبود خيلي ها هم از آن ور پشت بام افتادند . ايوان بونين در سال 1917 به خاطر نوشته هايش مجبور به ترك شوروي شد و شعرهايش را در رثاي شوروي آرماني اش در فرانسه سرود . او پس از دريافت جايزه ي نوبل اش در سال 1933 بارها از سوي دولت شوروي براي بازگشت به وطن دعوت شد اما اين دعوت را هيچگاه نپذيرفت و سرانجام بيست سال بعد در فقر و تنگدستي و بيماري در حومه ي پاريس درگذشت . اما شايد عجيب ترين و پرسروصدا ترين نوبل ادبيات متعلق بود به وينستون چرچيل . سياستمدار انگليسي به خاطر خاطرات شعرگونه اش از جنگ جهاني دوم از سوي آكادمي نوبل منتخب دريافت نوبل شد . سياستمدار انگليسي بعد از دريافت جايزه اش در گفتگو با يكي از روزنامه هاي انگليسي دليل بردش را قلمش ، مغزش و سيگار برگش دانست . در كنار اينها خيلي از نوبليست هايي هم بودند كه هنوز كه هنوز است پايه هاي ادبيات شاعرانه به حساب مي آيند افرادي مثل تي اس اليوت و پابلو نرودا . شاعراني هم بودند كه از آنها سال ها به عنوان كانديدا و شانسهاي اصلي دريافت نوبل ادبيات نام مي بردند كه پس از مرگ آنها از ليست كانديداها خط خوردند . خيلي ها معتقدند اگر آرتور رمبو پس از دوره ي كوتاه شاعري اش قاچاقچي اسلحه نمي شد و آن قدر زود از دنيا نمي رفت قطعا يكي از شاعران نوبليست بود . اصلا چرا دور بروم ؟ احمد شاملو خودمان . نام او هم سالها به عنوان يكي از شانسهاي دائمي جايزه ي ادبي نوبل مطرح بود اما بعد از مرگش در سال 79 او هم يكي از شانسهاي ناكام دريافت اين جايزه شد

دوريس لسينگ لحظاتي بعد از اعلام دريافت نوبل :‌خبرنگاران ، احساستان را درك مي كنم اما من بايد بروم سبزي بخرم . عكس‌ : گاردين

آدونيس شاعر مصري هم يكي از اسمهايي ست كه سالهاست از او به عنوان كانديداي نوبل نام مي برند اما او هم هنوز شيريني دريافت نوبل را نچشيده است . اورهان پاموك سال گذشته پس از دريافت جايزه اش به روزنامه ي حريت تركيه گفت كه اينترنت نقش بسزايي در معرفي او و آثارش به جهانيان داشته و اگر اينترنت نبود شايد خيلي ها آثار او را نمي خواندند و او برنده ي نوبل نمي شد . شايد حق با اورهان پاموك باشد . اگر شما هم آرزوي دريافت نوبل ادبي را داريد شايد اينترنت راه خوبي باشد . شايد سال ها بعد به واسطه ي وبلاگتان نوبليست شديد ! كسي چه
مي داند ؟!
پي نوشت : هر ساله آكادمي نوبل دليل اهداي جايزه را به فرد منتخب در يك جمله بيان مي كند . ببينيم بعضي از شاعران ماندگار جهان به چه دليل نوبليست شدند (‌از زبان اعضاي آكادمي )
تي اس اليوت‌ : براي برجستگي اش و پيشگام بودن در شعر روز جهان
اكتاويو پاز : به خاطر ايجاد جنبش در افق ديد شعر جهان و به خاطر روح لطيف ، انسان دوستانه و اتحاد طلب او پابلو نرودا :‌ به خاطر اين كه با شعرش به مبارزه با زورگويي برخواست . زورگويي عليه روياها و آرمانها
ايوان بونين :‌ براي تلاش سرسختانه و هنرمندانه اش براي از بين بردن قواعد سرسخت ادبيات كلاسيك روسي
و...
وينستون چرچيل :‌ براي بيان شاعرانه ي تاريخ و بيوگرافي يك ملت و تلاشش براي ارزش نهادن به بشريت در مقابل پول

* اين يادداشت در شماره ي اخير هفته نامه چلچراغ به چاپ رسيده است

نوابغ آينده ي هنر ايران 1 / مريم پاليزبان

2007-10-12T01:16:00.000+03:30

يك سنت جديد راه مي اندازم در قورباغه باز و آن هم معرفي دوستانم هست كه مي دانم در آينده اي نه چندان دور هنر ايران و چه بسا جهان را دگرگون مي كنند . شايد مثل پرونده اي كوچك باشد براي نوابغ آينده ي هنر ايران . در واقع قورباغه باز پيش بيني مي كند . اگر هم اين اتفاق نيفتاد و آنها به نبوغ اشاره شده نرسيدند قورباغه باز وظيفه اش را انجام داده است . شيوه ي اين ليبل از وبلاگم هم اين طوري ست . اول طرف را معرفي مي كنم . بعد هم مطلبي كوچك از خودش براي قورباغه باز مي گيرم و شايد عكسي و يادماني و معرفي كامل آثارش . مي ريم كه داشته باشيم .

قورباغه باز پيش بيني مي كند / نوابغ آينده هنر ايران / 1. مريم پاليزبان

يكي از اتفاقات سينماي ايران فيلم نفس عميق بود و هر كس كه اين فيلم را مي ديد خواه نا خواه شيفته ي بازي فوق العاده ي مريم پاليزبان مي شد . بازي روان ، آگاهانه و ساختار شكن مريم همه را انگشت به دهان كرد . مريم فوق ليسانس نمايش عروسكي ست از هنرهاي زيباي تهران و حالا دكترايش را در برلين مي خواند در رشته ي تئاتر . اما علاقه ي اصلي من به او به واسطه ي شعرهايش است تا فيلم نفس عميق و يا ديوانه آباد .

مريم پاليزبان / عكس : بي بي سي

مريم شاعر بزرگي ست و اين را تك تك شعرهايش گواهي مي دهند . حتي حاضر نيست به كسي مرگ موش بدهد . هميشه در انتهاي مصاحبه هايم از مصاحبه شونده - به شيوه ي منصور ضابطيان - يك سؤال ثابت مي پرسم و آن اين است كه اگر بخواهيد به يك نفر مرگ موش بدهيد آن يك نفر كيست . مريم در مصاحبه اي كه با او داشتم سر اين سؤال كلي من را پيچاند و آخر سر هم به هيچ كسي مرگ موش نداد . مريم وبلاگي هم دارد كه شعرهايش را در آن منتشر مي كند و عجب شعرهايي . من مست اين شعرش هستم :

شعرهایم ناتمام مانده اند
مادرم به امید بازگشت من
هر شب تمام پنجره ها را باز می گذارد
پدرم هر شب تب می کند
صبح ها قبل از طلوع
وقتی که مادرم پنجره ها را می بندد
هنوز بستر من سرد است
و پدرم هرگز نمی فهمد که این سرمای نیمه شب از کجا آمده است.

امروز كه تصميم بر اين شد كه اين پست را بنويسم با مريم تماس گرفتم و گفتم كه چيزي برايم از خودش بنويسد تا در اين پست بگذارم . اين شما و اين هم يادداشت مريم

: قورباغه باز ، مريم پاليزبان

ببین ویدئو کلیپ"

burn the witch

رو ديدي ؟

مال يه بند به نام ملكه هاي پارينه سنگي يه

من يكي از اون دختر بچه هام

كه يه مرد كوچيك قرمز

"شايد دم در تو دستشه

مريم پاليزبان در كودكي

خلاصه هر چه شعر مي خواهيد از او بخوانيد در وبلاگش يا هست يا لينك داده شده . اين روايتي بود از اولين دوستم كه مطمئنم نابغه اي بزرگ خواهد شد . اگر نشد خودش كم كاري كرده اما مي شود چون او خيلي فعال تر از اين حرفهاست . و حالا اين روزها در برلين شديدا دغدغه ي تئاتر دارد . او از پيشگامان تئاتري ست كه به

واسطه ي آن ايران را به جهان معرفي مي كند اما نه ايران سفارشي . شرط مي بندم

پ . ن : اولين تجربه بود براي اين تجربه . اگه زياد دلچسب نبود بي خيال

وبلاگ مادرم با يادداشتي با عنوان انسان به روز شد : بانو و سگ ملوس

حكايت ماهي كه ديگر نيست *

2007-10-09T16:19:00.000+03:30

من ده ساله بودم و اولين بار بود كه يك تلسكوپ خانگي مي ديدم . آن شب تصميم گرفته بودم هر طور شده ماه را رصد كنم . در آن خانه اي كه بودم نيمه شب رسيده بود و ساعتها بود كه يك بحث مهم ادبي در آنجا جريان داشت و من هم كه تنها بچه جمع بودم چيزي از آن حرفها سر در نمي آوردم و كارم شده بود با آن تلسكوپ سنگين ور رفتن و تلاش بيهوده اي براي پيدا كردن ماه . ناگهان مردي كه خيلي از من بلندتر بود كنارم نشست و سعي كرد تا با هم ماه را پيدا كنيم . ماه از پشت سياهي هايي كه برگهاي خيابان وليعصر توي تلسكوپ ايجاد مي كرد پيدا شد . خيلي زودتر از آن كه بتوانم چاله چوله هايي كه ماه روي خودش دارد را ببينم ماه شروع به حركت كرد . اين مسئله جز براي من و آن آقاي قد بلند براي هيچ كس اهميت نداشت . ماه از ديد ما كه تنها روزنه ي بازمان يك پنجره ي كوچك بود فرار كرده بود . تنها صحنه اي كه از ده دقيقه بعد از آن ماجرا به ياد دارم من و آن آقاي قد بلند هستيم كه تلسكوپ گرانقيمت صاحبخانه را مخفيانه زير كول زديم و حالا روي پياده روي خيابان وليعصر دراز كشيده ايم و ماه را شكار مي كنيم . بعد از آن مجلس خسته كننده از مادرم پرسيدم : آن آقا قد بلنده كي بود؟ و مادرم گفت عمران ، عمران صلاحي . مهرماه سال گذشته كه از پيش ما رفت كسي ناراحت نبود و اين يك دليل ساده داشت . كسي پرواز او را باور نمي كرد . مگر مي شود عمران صلاحي رفته باشد ؟

روز تشييع پيكرش مردي با قد و هيكل درشت و انبوهي سبيل به من گفت :‌ مطمئن باش كسي كه داخل قبر گذاشتند صلاحي نبود . مگر مي شود او بميرد ؟‌ اين را خيلي جدي گفت ، پكي به سيگارش زد و رفت و تا آخر مراسم ديگر پيدايش نشد . شايد حق با او بود . كسي كه سالها مردم را بخنداند ، كسي كه براي من و تو خاطره بيافريند ، باور رفتنش كار خيلي دشواري ست . آن هم صلاحي كه محجوب بود و متين . مي گفتند تنها طنزنويسي بود كه از دهانيش شوخي هاي ركيك نمي شد شنيد . طنزش هم طنز قهقهه نبود طنز لبخند بود ، طنز تبسم . هميشه روي ميز كارش مي توانستي انبوهي از كتاب هاي شعر و داستان نويسندگان جوان را پيدا كني كه به او داده بودند تا نظرش را بگويد دستي بر آن ببرد و اگر هم شد مقدمه اي براي كتابشان بنويسد . او هم با وسواسي بي نظير اين كار را انجام مي داد . حتي گاهي اوقات مهم تر از كار اصلي خودش . از غمهايش هم هيچ كس خبر نداشت . حتي موقع مرگش هم بي سر و صدا كوله بارش را بست و رفت . كسي هم هيچگاه نفهميد كه او سالها ناراحتي قلبي داشته تا اين كه پس از مرگش ، پسرش ياشار از روي دست نوشته اي كه عمران ماهها قبل از مرگش نوشته بود به اين موضوع پي برد و حالا ماه ما . آقاي طنز ما ديگر كنار ما نيست . يك سال است كه رفته است و داستان نويسان و شاعران جوان را يتيم كرده است . و حالا چه خوب است كه شعرهايش را دوباره بخوانيم . حكايتش را بار ديگر مرور كنيم . حكايت ماهي كه ديگر نيست

اين يادداشت در شماره ي اخير هفته نامه چلچراغ به چاپ رسيده است *

دوستي نه چندان يك ساله

2007-09-20T04:27:00.000+03:30

چند روز ديگر سالمرگ عمران صلاحي نازنين است . همين امروز بود كه به پوريا گفتم كه عمران حتي موقع رفتن هم چيزي به من داد و رفت . و آن چيز كسي جز پوريا عالمي نبود . زماني كه در هادي تونز مي نوشتم يك آدمي آمد و ستوني راه انداخت به نام انگار نه انگار . آن روزها از نويسنده ي آن ستون كه هر روز در هادي تونز مي نوشت متنفر بودم چون بالاخره جاي من را تنگ كرده بود . اما نمي دانستم كه همان آدم يك روز به بهترين دوست من تبديل مي شود . در روز تشييع پيكر عمران به طور اتفاقي با پوريا كه خود طنزنويس زبردستي ست آشنا شدم و الاحق و الانصاف دوست داشتني ترين تجربه ي كار مطبوعاتي ام را با او تجربه كردم . انتشار ويژه نامه ي عمران صلاحي براي روزنامه ي اسرار بيشتر به يك معجزه مي ماند . به هر حال عمران كه دوست مشترك جفتمان بود هم حتما كمكمان كرد .

طرح روي جلد ويژه نامه ي عمران صلاحي / بزرگمهر حسين پور

تا دو سه روز قبل از موعد چاپ كه همان چهلم عمران عزيز بود نصف مطالب جور نشده بود و من و پوريا پشت تلفن يا غر مي زديم يا عر يا دعوا . خودمان هم حدس نمي زديم سه چهار روز بعد ويژه نامه منتشر شود آن هم با مطالبي اختصاصي از :‌مسعود بهنود و ابراهيم نبوي و محمد علي بني اسدي و ابراهيم رها و بزرگهمر حسين پور و كلي آدم ديگر ! اما خوشبختانه آن ويژه نامه دوست داشتني ترين پروژه ي مطبوعاتي ام در تمام اين سالها شد

پوريا عالمي / عكس : فواد خاك نژاد / قورباغه باز

پوريا برايم يك مدل است . بماند كه چند بار مدل عكاسي ام بوده طفلك اما منظورم از اين مدل ، مدل روحي ست . روح فوق العاده ايي دارد . سيزده به در امسالم در خانه ي او به در شد . وقتي كه داشتيم با مترو به سمت تهران بر مي گشتيم يك انجير را حدود پنج دقيقه مزمزه مي كرد . ياد سهراب افتادم . اما خواهش مي كنم مسخره ام نكنيد . او را مثل برادرم دوست دارم و به اين عشق افتخار مي كنم . راستي وبلاگ او در بخش طنز مسابقه ي وبلاگهاي دويچه وله كانديدا شده . اگر دوست داشتيد به او راي بدهيد

اينجا ايران است و من تو را دوست دارم

2007-09-19T17:05:00.000+03:30

وقتي براي اولين بار مرخصي داخل شهري گرفتم و از پادگان زدم بيرون معناي واقعي غربت را حس كردم . يك لحظه كاملا احساس خلاء كردم . گفتم حالا بايد كجا بروم ؟ بايد چه كسي را ببينم ؟ اسم خيابانهاي اين شهر چيست ؟‌ كجا بايد يك غداي خوب بخورم ؟‌ كجا بايد كمي خريد كنم كه سرم كلاه نگذارند ؟‌ كجا بايد يك تئاتر خوب ببينم ؟ اين ها همه سئوالاتي بود كه در يك لحظه به ذهنم سرازير شد . برگشتم به سمت پادگان و دفترچه مرخصي را دادم دست افسر نگهبان و او گفت : تو هنوز پنج دقيقه هم نيست كه از پادگان زدي بيرون ؟ گفتم : فكر كنم اشتباهي پيش آمده . بهتر بود تو همان گروهان مي موندم . غربت را در ايران هم مي توان حس كرد . وطن براي من بوي خاك نيست . بوي خاك برايم هيچ معنايي ندارد . وطن برايم اينهاست
ايران يعني پدر و مادرم و برادر هشت ساله ام
ايران يعني فاز دو مهرشهر كرج و من كه سه ساله بودم و آقاي احمدي صاحبخانه مان كه اگر خال پيشاني اش را فشار مي دادم مي گفت : بووووووووق
ايران يعني : اتوبان تهران كرج و آن دو قارچ سفيد بالاي تپه كه هنوز هم نمي دانم چيست ؟!
ايران يعني : بيجار ، باغ صفا ، سربازي پدر يعني پنج سالگي ام
ايران يعني : كارتون هاي كودكي ، عكس گمشده ها قبل از برنامه كودك . يعني مهدكودك . يعني اولين تئاتر . يعني دختر همسايه كه يك روز اعلاميه ي ترحيمش را ديدم او هم مثل من شش ساله بود

من فراري شده ام / طرح :‌بزرگمهرحسين پور ، عباس رياضي / قورباغه باز

ايران يعني :‌ خيابان ولي عصر ، يعني خيابان ولي عصر . وايييييي خيابان ولي عصر ايران يعني . مدرسه ، كلاه قرمزي و پسرخاله . خانم سنگي ، خانم خطيبي ، خانم دوست محمدي ، خانم راد و آقاي رفعت . معلمانمايران يعني :‌ فوتبال هاي بعداظهر ، تمام عاشق شدنهايم . يعني تمام زندگي ام
راجر واترز در ترانه ي وطن مي گويد : مي تواند خاك باشد يا شن ، مي تواند كارخانه ات باشد يا پدر و مادرت و يا كافه اي آن گوشه . هر كس در هر جايي كسي ، چيزي و يا جايي را دارد كه به آن وطن مي گويد اينها برايم معناي ايران است و اين ايرانم را با هيچ چيز ديگر عوض نمي كنم . حتي حالا كه سربازم . ايران نه برايم اسلحه است و نه فرمانده ي بداخلاقمان . من ايران خودم را با هيچ چيز عوض نمي كنم

پرواز با هواپيمايي نامجو ايرلاين

2007-09-03T21:39:00.000+03:30

واقعا او كيست ؟‌مردي كه آمده تا سايد روشنفكري جامعه را تقويت موسيقيايي كند يا يك ولگرد است كه آمده تا گذري كند و برود . كسي محسن نامجو را به خوبي مي شناسد ؟ وقتي اولين بار او را ديدم چيزي كه جز هنرش بارز بود صداقتش بود . همين كه يك هنرمند صادق است اين روزها كلي ارزش دارد . از چشمانش صداقت و شيطنت مي باريد . كلي هم از او در محافل مختلف دفاع كرده ام اما خودم هنوز نمي دانم چرا . هنوز نمي دانم جادوي محسن نامجو در چيست ؟ او حالا ايران را ترك كرده و چه بهتر . حداقل كارهاي او بيشتر و بيشتر به گوشمان مي خورد .

اما اگر جزو كساني هستيد كه هنوز آهنگي از او نشنيده ايد خود را به اولين كلينيك مرگ خود خواسته معرفي كنيد . ديگر هم بهانه اي نداريد كه آثارش دم دست نيست چون كاست ترنجش همين يكي دو روز اخير رسما منتشر شد . و عجب تنظيم نابي دارد . همين سي ثانيه از تنظيم جديد زلف بر باد را گوش كنيد و پرواز كنيد

دانلود دموي زلف بر باد

معجزه ي قورباغه ي طلايي

2007-09-02T23:57:00.000+03:30

به قول طلا خيلي ديره ولي بنويس . راستش خودم هم نمي دانم چرا بعد از چهار ماه چرا هنوز راجع به آن بعد از ظهر پنج شنبه ي رويايي چيزي ننوشتم . اگر مشتاقيد راجع به قورباغه ي طلايي و اين كه چي شد كه اين طور شد چيزي بدانيد اين پست را بخوانيد . دي ماه هشتاد و پنج بود . فكر راه اندازي يك برنامه ي دسته جمعي ذهنم را قلقلك مي داد اما نمي دانستم بايد چه غلطي بكنم . به ذهنم رسيد كه به وبلاگهاي دوست داشتني ام جايزه ام بدهم . در ذهنم وبلاگهاي دوست داشتني ام را دوره كردم و به نتيجه رسيدم و يك شب تا صبح نشستم و وبلاگها را در وبلاگم رديف كردم . چند روز بعد بود كه داريوش رجبيان از راديو زمانه تماس گرفت و مصاحبه اي با من در مورد قورباغه ي طلايي انجام داد و همانجا بود كه به نتيجه رسيدم كه قضيه كم كم دارد جدي مي شود . هفته بعد هم صحبتي با راديو بي بي سي و ... . اما مانده بودم با اين غلطي كه كرده ام بايد چكار كنم . چه جايزه اي بايد بدهم و اصلا كجا بايد مراسمي براي اهداي جوايز برگزار كنم . همانجا بود كه فرشته هاي جديدي وارد زندگي ام شدند . رفتم كافه تيتر و آنجا براي اولين بار با بهنام و بيتا هم كلام شدم . و آنان مهربانانه پذيرفتند كه بي هيچ منتي پذيراي اولين دوره ي قورباغه ي طلايي باشند . همينجا بايد بگويم كه مهرباني آنان را تا آخر عمرم در حافظه ام نگه مي دارم . بهنام و بيتاي عزيز دوستتان دارم

نازنين ترين بهنام و بيتاي جهان / عكس : فواد خاك نژاد / قورباغه باز

اما نبايد لطف هاي كوروش ضيابري عزيز را هم فراموش كنم . او اجراي مراسم را بر عهده داشت و الحق و الانصاف هم آبروي مرا خريد . از او و مادرش كه شانزده ساعت سفر را فقط و فقط به خاطر اين مراسم به جان خريدند ممنونم . واي خدايا من چقدر به اين دوستانم مهرباني بدهكارم . كوروش جز اجراي مراسم پوشش خبري مراسم را در ايسنا ، هادي تونز ، فرياد و كلي خبرگزاري ديگر بر عهده داشت .

اين مراسم دو مهمان ويژه داشت يكي اسدالله امرايي نازنين و ديگري توكا نيستاني دوست داشتني خودم . مي دانم كه توكا چند تا از برنامه هايش را كنسل كرد تا به مراسم برسد و آقاي امرايي كه دعوت چند مهمان عزيزش را براي صرف ديزي رد كرد تا مهمان ما باشد . آقاي امرايي عزيزم يك ديزي حسابي طلبتان .

توكا بعد از مراسم با غيظ به من مي نگرد / عكس :‌ فواد خاك نژاد / قورباغه باز

دليلم براي نوشتن اين پست اين بود كه بعد از چهار ماه از همه تشكر كنم . از مادر نازنينم كه زحمت ساخت تنديس ها را فقط در دو سه روز كشيد و نگراني ها و غرغرهاي من را درك كرد . از علي زراندوز عزيز سردبير بچه ها گل آقا و تمام بروبچه هاي گل آقا كه زحمت كلي از جوايز را كشيدند . از امير سليماني نازنين كه پوستر قورباغه ي طلايي را چاپ كرد . از نيماي پندار به خاطر مهرباني هايش و مشورت هايش . از بروبچه هاي جابلاگي به خاطر هاست و باز هم از كافه تيتر فراموش نشدني .

از تمام برندگان كه پذيرفتند و آمدند و آنهايي كه نيامدند خبري از ما گرفتند و نيامدند . از ليلي نيكونظر كه با سرماخوردگي شديدش دعوت مرا رد نكرد و آمد . از دكتر شيرين احمد نيا كه با آمدنشان به مراسم ما اعتبار دادند . از سيد آبادي نازنين كه همان شب ميزبان كلي مهمان بود اما غذايش را روي گاز گذاشت و با دختر نازنينش به مراسم ما آمد .

ليلي نيكونظر و اسدالله امرايي / عكس : نيما افشار نادري / قورباغه باز

از آسيه اميني ، ميرزا پيكوفسكي ، يلدا معيري ،كاوه مشكات ، نيما اكبرپور ، هادي حيدري ، حسن كريم زاده ، يحيي تدين ، كيوان زرگري ، حسين جاويد ، نيما افشار نادري ، مهران افشار نادري ، مريم آقاجري ، پوريا عالمي ، حميدرضا علاقه بند و پالپ فيكشن نازنين و تمام كساني كه آن روز كنارم بودند و حالا خوب يادم نمانده ممنونم .

از هادي دوستمحمدي كه همراهي ام كرد ممنونم . از عابد نازنينم كه يك سره دوربين فيلمبرداري دو كيلويي ام دستش بود و آخر با لبخند جواب غرغرهايم را داد ممنونم . از بهاره كه اولين ديدارمان بعد از شانزده سال جز زحمت براي او نبود و دوستانش هم ممنونم . حوصله تان سر رفت ؟

جمع نازنين شش اردي بهشت / عكس :‌ يلدا معيري / قورباغه باز

حميدرضا علاقه بند در پستش راجع به مراسم نوشت : پنج شنبه شش اردي بهشت هشتاد و شش وارد تاريخ شد . اميدوارم همين طور باشد . همين

پاريس دوستت دارم

2007-08-31T14:55:00.000+03:30

قورباغه باز را دوباره مي نويسم . بعد از 5 ماه و بعد از برگزاري فوق العاده مراسم قورباغه ي طلايي . قورباغه باز همان روال سابق را دارد . نوشته هاي حسي ترم را كه با مادرم مي نويسم در بانو وسگ ملوس بخوانيد .

يكي از دوستان عزيزم يك هديه ي فوق العاده به من داد . براي من و كساني كه عشق پاريس هستند اين هديه مي توانست با ارزش ترين چيز باشد دي وي دي فيلم " پاريس دوستت دارم " هجده فيلم از هجده كارگردان برتر دنيا درباره ي پاريس . فيلمهاي متفاوت كه همه تم و موضوع عاشقانه دارند . واقعا فيلمهاي نابي هستند و تايم همه شان هم هفت دقيقه بيشتر نيست . قابل هضم و راحت الحلقوم و با حضور هنرپيشه هاي ناب . از ژوليت بينوش فرانسوي و ناتالي پورتمن آمريكايي بگير تا ليلا بختي ايراني .

ليلا بختي دخترك ايراني ، در اين فيلم نقش يك دختر محجبه را بازي مي كرد

در يكي از اپيزودها يك پسر فرانسوي عاشق يك دختر محجبه مي شود . در اپيزودي ديگر پسري كور عاشق يك بازيگر مي شود و در اپيزودي ديگر روح اسكار وايلد در پرلاشز به نجات عشقي مستاصل مي شتابد . بيشتر از اين دل تان را نمي سوزانم اين فيلم را هر طور شده پيدا كنيد چون بالاخره جايزه ي ويژه ي جشنواره ي كن دو هزار و شش و تورنتو را در همان سال به خودش اختصاص داده . اگر هم پيدايش نكرديد به من بگوييد شايد يك كاري برايتان كردم

صدام بازمی گردد

2007-01-01T00:09:00.000+03:30

صدام اعدام شد . مثل خیلی ها به هیچ وجه از این اعدام خوشحال نشدم . تنها چیزی که مرا مجاب می کرد که از مرگ کسی خوشحال باشم این بود که یک دیکتاتور از روی زمین کم شد . صدام با اعدامش به زودی تبدیل به یک قهرمان کاریزماتیک می شود و این اشتباهی بود که دولت عراق مرتکبش شد . راستش را بخواهید صدام خیلی زود مانند هیتلر تبدیل به یک قهرمان منفور می شود . در این که او یک انسان منفور بود هیچ شکی نیست اما اگر او در زندان می ماند و یا عمری بدون قدرت در میان مردم رها می شد برای او خیلی بهتر بود . نمی دانم . داشتم یادداشت یک پسر شهید در مورد اعدام صدام را می خواندم که عجیب تحت تاثیرم قرار داد . اما فکر می کنم با این اعدام زود هنگام ، صدام نمرده باشد . صدای صدام در تک تک بمبهایی که این روزها بعثی ها در عراق منفجر می کنند شنیده می شود . صدام بازخواهد گشت . بیکافسکی راست می گوید : همسایه ها فکر می کنند ما دیوانه ایم ، ما هم دیوانه خطابشان می کنیم . همه راست می گوییم

شبنم گزارش خیلی خوبی در مورد خرج کفن و دفن در بهشت زهرا دارد بخوانیدش

مجله ی جدیدی کشف کرده ام به نام مردم و جامعه . گیرتان آمد بخوانیدش

به احترام او برخیزید

2006-12-30T02:24:00.001+03:30

با فیلم هایش نفس کشیده ایم ، می داند چه می سازد ، با فیلم هایش بالغ می شود و کودکی اش را هم هرگز از دست نمی دهد . او یک کودک واقعی ست . با نام آوران زیادی گفت و گو کردم و ملاقات داشتم . همه نارسیست بودند اما او کودکی بود که از اخترک خودش می آمد . فیلمهایش را دوست داشتم و دوست داشتیم . آن روز که نام او را در ساحل کن صدا کردند غرور بود که ما را در خود غرق می کرد . کسی نمی دانست او همان کسی ست که زیر درختان زیتون به دنبال خانه ی دوست می گشت . مسافری که طعم مرگ را در گیلاس یافته بود و زندگی را در خواب مسافرش . مهم نبود که سفیدبرفی هایش را دیده ایم و در جاده هایش گم شده ایم یا نه . اما او بود با شعار هر روزه اش زندگی و دیگر هیچ . ده زنان را نشانمان داد . زنانی که می شناسیمشان و پنج طبیعت مطلق بود با بوی بهار نارنج . می گویند هنرمند باید افتاده باشد . روزنامه نگاران هم توصیه ای خوب دارند که به اسطوره های زندگی ات نزدیک نشو . اما ما به او نزدیک شدیم و چه خوب بود این رویارویی رویایی . افتادگی یعنی این . افتاده مثل رقص باد زیربرگهای زیتون .

عکس : فواد خاک نژاد / قورباغه باز

حتی اگر نشناسیش کافی ست فیلم صمدیان از سفر او به مراکش را ببینی . سادگی اش در تدریس ، مهربانی اش با شاگردها و این که نترسی از دیدارش . دون خوان می گوید : کافی ست که کسی را که سالهاست می شناسی و تا به حال ندیدیش را از نزدیک ببینی یا از شوق سرشار می شوی و یا از نفرت خواهی مرد . اما او را که ببینی سرتاسر غرور است و پیروزی . هم در نگاه او هم در وجود تو . او شعر می گوید . پرفورمنس خلق می کند . فیلم می سازد و عکس می گیرد و زندگی می کند . خانم ها ، آقایان ، لطفا به احترام عباس کیارستمی لحظه ای برخیزید

تلویزیون کودکی ما

2006-12-26T23:20:00.000+03:30

آدم بعضی وقتها یک چیزهایی پیدا می کند که اشکش را در می آورد . به واسطه ی همان چیزها هم کلی چیز قدیمی یادش می آید . من هم امشب خیلی از آن چیزها یادم آمد . راستش را بخواهید تقریبا گریه ام گرفته است . چه قدر زود می گذرد . یادتان هست برنامه کودک های قدیمی که قبل از پخش پنج دقیقه ی تمام عکس های وحشتناکی از گم شده ها پخش می کرد ؟ چه قدر با بچه های مهد کودک می نشستیم و به ریششان می خندیدیم و از بعضی هایشان هم چه قدر وحشت می کردیم . وای عجب روزهایی بود . روزهای عجیب و غریبی بود . تمام روز و شبمان شده بود انیمیشن های عجیب و غریب که واقعا شاید تمام احساسات ما را تحت تاثیر قرار می

داد . حتی من عجیب ترین حس زندگی ام را در آن مقطع زمانی تجربه کردم . تجربه ای که پس از آن هیچ وقت تجربه اش نکردم . نمی دانم چه بود ؟ واقعا هنوز هم

می توانم ته ذهنم ذره های کوچکی از آن حس ناشناخته را پیدا کنم

ممل و دختر مهربون

چوبین یادتان هست ؟ چوبین دوست داشتنی و برونکای لعنتی ؟ چه قدر از دست برونکا ناراحت می شدیم و برای چوبین با آن صدای قدم زدنش نگران . آقای سکسکه را یادتان می آید ؟ نیکو و دوستان ، ممل و دخمل مهلبون ، سرنتی پیتی ، بنر ، سندباد ، ای کی یوسان ، هاچ زنبور عسل و ... آدم یه جوری می شود . اگر بیشتر یادتان آمد بگویید . حیف است تلویزیون کودکی مان یادمان برود

منظورمان از برونکای لعنتی این برونکا نیست ها ! بگویم که بعدا دردسر درست نشود

چرا باران کوثری را دوست داریم ؟

2006-12-25T22:45:00.000+03:30

راستش این سوال کمی سخت است که چرا از باران کوثری خوشمان می آید . او مانند ستارگان هالیوودی و وطنی چهره ی فوق العاده جذابی ندارد ، از قضا کمی هم به نظر می رسد اضافه وزن داشته باشد اما به غایت انسانی دوست داشتنی ست . قبل از همه چیز بگویم که چرا دارم این یادداشت را می نویسم . امروز که داشتم واحدهای وبگردی ام را پاس می کردم چند وبلاگ که سرسختانه طرفدار باران کوثری بودند را پیدا کردم . چرا اگر برای کسی مثل هدیه تهرانی یا نیکول کیدمن می ساختند مسئله ای پیش نمی یامد . اما سئوالم این بود که چرا باران ؟

نمی دانم شاید کمی هم حق با آنها باشد . اما فکر می کنم باران کمی انرژی مثبت اش زیاد است بچه ! یک بار که برای ویژه نامه ای که قرار بود در یک سایتی منتشر شود !!! ( با احترام به نیما افشار نادری ) و هیچ وقت نشد ، با باران حرف زدم و چند سوال از او پرسیدم خیلی شارژ بودم . دقیقا نمی دانم دلیلش چه بود . نه مطمئن باشید از این که با آدم مشهوری حرف زده بودم آن قدر ذوق مرگ نبودم مسئله این بود که دقیقا چند دقیقه قبل با چند تا از آدمهای مشهورتر از باران حرف زده بودم . اما نمی دانم در همان چند دقیقه ی کوتاه آن قدر خندیدیم که اگر کسی مرا در حال تلفن حرف زدن می دید قطعا مطمئن می شد که من دیوانه ام .

عکس : نیما افشار نادری / قورباغه باز

جدی دوست دارم هم فکری کنید که چرا واقعا باران کوثری را دوست داریم و برایش وبلاگ می زنیم و لطفا عنان هم از کف ندهید . چون در این موارد عادی ست . ممنون می شوم از خودتان هم فکری بروز دهید

یادم می آید در یک جایی تنی چند از بچه ها بودند و من هم تصمیم گرفتم عکسی بگیرم . خب ، مشهور ترین آدم آن جمع هم باران بود . کلی سعی کردم که باران که مشهورترین آدم بود کاملا فوکوس و وسط عکس بیافتد و بقیه که هوتن ابوالفتحی و مرتضی ناعمه بودند ترجیحا فلو بیافتند و در صورت توان اصلا نیفتند . نتیجه چیزی شد که می بینید .

از خاطرات میرزا فواد خان خاک نژادعکاس باشی اصل همتا

یلدا بازی به روایت فواد خاک نژاد

2006-12-24T01:39:00.000+03:30

به دعوت گیتی صفرزاده ی گل آقا من هم به یلدا بازی دعوت شدم . این یلدا بازی هم چیز جالبی ست اما کاش محدود به یلدا نمی شد و دنباله دار بود همه می ترسند که دیر شده باشد . اما خب می نویسم .

یک . سال هشتاد و سه ، تحریریه ی چلچراغ را برای جشن چلچراغ به سمنان دعوت کردم . دبیر مراسم هم من بودم اما آن قدر اتفاقات بد افتاد که رسما آبرویم پیش همه ی شان رفت . آن روز آن قدر گریه کردو م عر زدم که بیا و ببین . آن روز تنها روزی بود که از بس حالم بد بود که یک چلوکباب هوس انگیز را نخوردم . اما دم چلچراغی ها گرم که مسائل را درک کردند و همان شب برای نگار مفید تولدی گرفتند و البته من را هم به تلپی پذیرفتند .

دو . این یکی خیلی بد است اما عاشق شهرتم . آن هم نوع ناجورش . وقتی حتی از پله های مترو هم بالا و پایین می روم احساس شان پن بودن بهم دست می دهد . هر مراسمی که دعوت می شوم منتظرم کسی بیاید و بگوید شما فواد خاک نژاد هستید و من هم بادی به غبغب بیاندازم و بگویم بله . کلی حال می دهد . بماند که چند باری هم موفق شده ام

سه . گوشی موبایلم موتورولا سی صد و سیزده است و خطم هم تابلیا . کل خرجی هم که روی دستم گذاشته هشتاد هزار تومان بوده . اکثرا هم دختر زیبایی را در کافه یی رستورانی چیزی می بینم گوشی ام را در حالت سایلنت می گذارم و با سردبیر خیالی ام حرف می زنم . دیالوگ هایم هم معمولا این گونه است : نه ، من که گفتم نمی رسم بیام روزنامه ، آخه با باران کوثری قرار مصاحبه دارم

چهار . اسم مستعارم سپنتا راستین است که در حیات نو و روز آنلاین و روزنامه ی ایران ما بارها از آن استفاده کرده ام

پنج . خیلی کم به حمام می روم . تمام دلایلی که منجر به حمام رفتن من می شود از چند حالت خارج نیست : با دختر زیبایی قرار داشته باشم ، مهمانی دعوت باشم و یا بخواهم به مسافرت بروم که معمولا هیچ کدام از این اتفاقها برایم نمی افتد . اما هر بار که با حمام می روم آن قدر کیف می دهد که می گویم : احمق ، از این به بعد هر روز دوبار دوش می گیرم اما هر بار باز فراخ باسنی ام می آید

برای پنج نفر بعدی هم این ها را دعوت می کنم

میرا ، هانیه بختیار ، آیدا عزتی ، سحر طلوعی ، آسیه امینی

می نویسم شکل خنده ، می نویسم شکل فریاد

2006-12-23T15:17:00.001+03:30

شب چله ی چلچراغ هشتاد و پنج ، دیروز در سالن اریکه ی ایرانیان برگزار شد . باید اول از انتقاد شروع کرد . ساعت دو ونیم وارد سالن انتظار شدیم . جمعیت وحشتناک بود . گفتند دیگر جایی نیست و باید بروید در سالن سینما و فیلم جشن را به صورت زنده ببینید . از آنجایی که ما بخواهیم وارد کاخ سفید هم شویم برایمان مسئله ای پیش نمی یاید در یکی از راهروهای فرعی ، مهدی کروبی که داشت با بادی گاردهایش وارد سالن می شد را گیر انداختیم و تنها توانستیم به او اعتراض کنیم . او هم گفت یا با هم می رویم یا هیچ کدام نمی رویم . ما هم رفتیم ! تازه کلی هم گرفتیم چون وقتی کروبی وارد سالن شد همه برایش دست زدند و ما را هم احتمالا آدم های مهمی تصور کرده اند .

مراسم با قرآن و سرود ایران شروع شد . شرمین نادری روی صحنه آمد و مراسم را شروع کرد و گفت که نیما رئیسی که قرار است همراهی اش کند در سالن اریکه ی ایرانیان گم شده است . همان موقع بر روی ویدئو وال فیلمی که نیما رئیسی را در راهروهای سالن نشان می داد پخش شد . در آخر این فیلم نیما رئیسی از ساختمان اریکه پرت شد و همان لحظه هم از بالای سن پرت شد پایین ! همین .

به انتخاب من جذاب ترین بخش مراسم خوش آمد گویی دبیر جشن بزرگمهر شرف الدین بود . شرح کامل سخنرانی بزرگمهر بدین ترتیب بود : دوستان عزیز ، چلچراغ حضور شما را خوش آمد می گوید .

گروه سیروان روی سن آمد و ... برق رفت ... همه فکر کردند شاید سورپریز باشد اما واقعا برق رفت ...

برق آمد ، گروه سیروان اجرایش را شروع کرد . سیروان یک آهنگ که نمی دانم اسمش چی بود ، تو خیال کردی بری و ترانه ی چلچراغ را اجرا کرد با تنظیم خودش. خیلی سرحال آمدیم .

مراسم اهدای نشان ها چلچراغ هم شروع شد .

خیلی ها جایزه دادند و گرفتند مهم ترینشان اینها بودند : امیر ژوله جایزه ی خلاقیت هنری را به مهران مدیری و پیمان قاسمخانی داد .

محبوبه ی حقیقی جایزه ی شجاعت را به فرزند شهید کریمی داد

سجاد زند جایزه ی خلاقیت ادبی را به فیروزه ی جزایری دوما داد البته مترجم کتاب جایزه را به جای جزایری گرفت و مصاحبه ی تلفنی منصور ضابطیان با فیروزه ی جزایری هم در سالن پخش شد

برق رفت دوباره این بار پنج دقیقه

جایزه ای هم به دوست صمیمی فریدون خلیلی دادند . یعنی قیصر امین پور

جایزه ی یک عمر فعالیت هنری هم برای بابک بیات بود که جایزه اش را نیما مسیحا گرفت

حالا نوبت مسیحا بود که بخواند اما ... حدس بزنید دیگر

برق رفت اما این بار دیگر کسی ساکت نماند . همه خواندند . یار دبستانی من

جایزه ای را هم علی میرمیرانی به علی شریعتی داد که پوران شریعت رضوی همسر دکتر شریعتی جایزه را تحویل گرفت و حرفی عجیب زد

این آقاهه هم همین طوری بی دلیل وسط برنامه آتش گرفت

گلشیفته و بهرام رادان محبوب ترین های چلچراغ شدند

باران کوثری هم همین طور

بنیامین هم نتوانست بیاید اما در یک برنامه ی زنده تلفنی ابراز پشیمانی کرد

خوشمان آمد ، بد نبود دست بچه های چلچراغ درد نکند ، خوش گذشت

عکسها : ایسنا

هشدار جامعه رسانه‌ای به دولت احمدی‌نژاد و تحمل پايين آقايان

2006-12-22T00:19:00.000+03:30

هشدار جامعه ی رسانه ای به دولت احمدی نژاد . بیانیه ی خوبی که پناه تدوین کرد و ما امضایش کردیم . خیلی کامل و حسابی ست . کاش عبرتی شود برای آقایان . در بخشی از این بیانیه آمده : رفتار دولت نهم با خبرنگاران كه اخيرا در اعمال محدوديتهاي وزارت كشور و شخص وزير در برابر پوشش شفاف اخبار مربوط به انتخابات به اوج رسيده، نگراني‌هايي جدي در ميان جامعه خبري ايجاد كرده‌است.
مجموعه‌‌اي از بدعتها كه دامنه‌اي از ممنوعيت حضور خبرنگاران در مراحل ثبت نام نامزدهاي انتخابات شوراها تا ايجاد محدوديت‌هايي براي خبرنگاران در ستاد انتخابات وزارت كشور داشته‌است.
كار به جايي رسيده كه وزير كشور رسما از حضور يك خبرنگار ممانعت به عمل آورده و فراتر از آن حق گزينش خبرنگاران حوزه مربوطه‌اش و تعيين تكليف براي رسانه‌ها را براي خود قائل است.
برخوردهاي اينچنيني، علاوه بر ايجاد تصويري مخدوش و مبهم در عرصه بين‌المللي از جريان آزاد اطلاعات در ايران، نشان از فقدان نگرش صحيح نسبت به نقش و جايگاه اصحاب رسانه در مجموعه اين دولت دارد.

فردا شب چله ی چلچراغ است اگر هستید که خوش بگذرد و اگر نیستید جایتان خالی . مثل این که بنیامین قرار است آهنگ اجرا کند و خاتمی و قالیباف و گلشیفته و مدیری مهمانان ویژه هستند . همین

زیاد مهم نیست ، استنلی

2006-12-20T06:28:00.000+03:30

دوست عزیزی که ای - میل زده ای آقای خاک نژاد شما از اول هم قصد تخریب اصلاح طلبان را داشته ای و می خواستی تحریمی ها رو تحریک کنی که رای ندن . دوست عزیزم ، من هنوز هم به حرکت اصلاح طلبی در ایران معتقدم و فکر می کنم چاره ای جز حضور اصلاح طلبان وجود ندارد . اما آن چیزی که مسئله ای شد که من رای ندهم دیدار با کاندیداهای اصلاح طلبان بود . من آنها را قبول نداشتم فقط همین . قضیه ساده تر از این حرفهاست .

هیچ سناریوی از پیش تعیین شده ای نبود و مگر یک رای من چه اهمیتی دارد ؟ این را واقعا می گویم . برای این که واقعا متوجه شوی که خودم تا همین چند روز حسابی معتقد به اصلاح طلبان بوده ام و البته هنوز هم هستم می توانی لیست اعضای جوانان حامی ائتلاف اصلاح طلبان را ببینی که حدود یک ماه پیش امضاء کرده ام . زیادی سخت نگیر . رای من زیاد مهم نبود و نیست .

خدای تیله های آبی

2006-12-19T04:15:00.000+03:30

روزهایم با چیزهای عجیب و غریبی شب می شود . تمام زندگی ام را این ( چیز ) ها پر کرده است . کسی گلایه کرد که چه قدر در وبلاگت چیزهای مختلف معرفی می کنی . اما راستش را بخواهید دوست دارم چیزهای دوست داشتنی زندگی ام را با همه قسمت کنم . یکی از چیزهای خوب زندگی ام که هر چند وقت یک بار برایم سورپریزی دارد وبلاگ شاداب است . به جرات می گویم عکسهای این دختر از معدود عکس های مدرن خوب امروز ایران است . سرشار از رنگ و پویایی . اگر چه ممکن است گاهی اشکت را در بیاورد اما مثل نامش شاداب شاداب است . نه با این شاداب خانم رفاقتی دارم و نه حتی یک آشنایی ساده که فکر کنید بخواهم برایش پپسی باز کنم اما شما هم حتما یک نگاهی به وبلاگش بیندازید . شاید رفت توی لیست ( چیز ) های شما .

این بشر کنار عکسهایش شعرهای خیلی خوبی هم دارد و از طرفی دیگر مثل من نوستالژی تیله ی آبی دارد

یادم هست
...فقط یک پروانه بودم
،ای خدای تیله های آبی
به کدامین جرم ناکرده
محکوم کردی ام به انسان گشتن؟

...هنوز در رویای پروازم
،بال هایم را گم کرده ام
!ای خدای تیله های آبی

این وبلاگ هم یکی از چیزهای من در حوزه ی اینترنت است که دیزاین جدیدش را می پرستم

این را هم نگاهی بیندازید

به تماشای آب های سپید

2006-12-17T23:34:00.000+03:30

رفته بودیم کافه شوکای دوست داشتنی . یک کاست از نشر هرمس دیدم . البته هرمس هر چیزی منتشر کند آدم نشنیده ، خوش خوشانش می شود . چون طراحی های جلدش واقعا فوق العاده ست و آدم را میخکوب می کند اما این یکی اسم زیبایی هم داشت : به تماشای آب های سپید . دوستم گیر داد که بخرمش . اما من و حسین علیزاده ؟ نه . این یکی را نمی توانم تحمل کنم . کلا با موسیقی کلاسیک ایرانی مشکل دارم . بالاخره دوستم ششصد تومان من را توی خرج اضافی انداخت . اما چه انداختنی . حاصلش شد یکی از دوست داشتنی ترین کاستهای تمام عمرم . همراهی فوق العاده ی ژیوان گاسپاریان و حسین علیزاده آدم را میخ کوب می کند . مخصوصا اگر موسیقی اش تلفیقی از موسیقی ملی ایران و ارمنستان باشد . تمام قطعات فوق العاده اجرا شده است

نمی دانم فکر می کنم اگر تجربه ی شنیدنش را از دست بدهید چیز زیادی را از دست داده اید . آرامش مطلق را به آدم تزریق می کند این کاست لامذهب . درست است که چند پست قبل راجع به شهرام شب پره کلی نوشتم اما دلیل نمی شود این اثر فوق العاده را از دست بدهم . راستی اگر سی دی اش را بخرید کاتالوگ کامل تری دارد . فکر می کنم ارزش « به تماشای آب های سپید » خیلی بیشتر از ششصد تومان باشد

خانه ی خیابان مانگو

2006-12-14T12:29:00.000+03:30

من قهوه دوست دارم ، چای دوست دارم

دوست دارم پسرها را ، پسرها دوستم دارند

آره و نه ، شاید ، آره و نه شاید

معمولا کم پیش می آید کتابی بخوانم و خیلی راغب باشم که معرفی اش کنم . معمولا هم آن قدر داستان کوتاه دوست دارم که خیلی بیشتر از رمان به خواندش علاقه نشان می دهم . اما یکی از رمان هایی که تاثیری عجیب و غریب روی ذهن من گذاشته است رمان « خانه ی خیابان مانگو » ست . رمانی فوق العاده از نویسنده ای فوق العاده . ساندرا سیسنروس . رمان به صورت فصل های خیلی کوتاه است که هیچ سیر داستانی را طی نمی کند . معمولا رمان ها موضوعی خاص را بر می گزینند و به صورت خطی آن را پی می گیرند تا به پایانش برسند اما خانه ی خیابان مانگو چنین نیست . خانه ی خیابان مانگو فقط معرفی می کند . راوی که دختری کوچک است و با گذر رمان رشد می کند از خانه ی خیابان مانگو تا موهای اعضای خانواده اش را برای خواننده تعریف می کند . حتی بوی موهای مادرش که آدم هوس می کند سرش را توی آن فرو کند چون بوی نان گرم می دهد . سعی می کنم از رمان زیاد تعریف نکنم که تمام حال و حولش را اینجا برایتان شرح دهم اما اگر می خواهید کتابی را به کتابخانه تان اضافه کنید که هیچ وقت دست از سرش بر نمی دارید و مطمئنا به هیچ کس حتی قرض هم نمی دهید بروید به یک کتاب فروشی و رمان خانه ی خیابان مانگو را با ترجمه ی اسدا... امرایی که نشر نقش و نگار چاپش کرده را بخرید و سرشار شوید ، پرواز کنید . سفر به خیر

پی نوشت بی ربط : بی خود نیست که گوگل را به یاهوی خسیس ترجیحش می دهم و این قدر عاشقش هستم . دیروز تولد ادوارد مونش بود . بزرگترین نقاش مکتب اکسپرسیونیسم . گوگل هم به مناسبت تولد مونش لوگوی خود را برای یک روز تغییر داد . ببینید چه قدر زیبا و خلاقانه است .

لعنت به دوراهی الدورادو

2006-12-12T23:31:00.000+03:30

رای دادن یک مسئله ی کاملا شخصی ست ، یعنی هر کس بنابر عقیده ای که دارد تصمیم می گیرد که رای بدهد ، ندهد ، رای سفید بیاندازد و یا به کاندیدای مورد نظر داخل برگه ی رای فحش بدهد . اگر با این چند کلمه ی من موافقید با این صحبت من هم کنار بیایید که من رای نمی دهم . راستش شاید این انتخابات تنها انتخاباتی ست که واقعا بین دوراهی ماندم که رای بدهم یا نه . حتی اگر در آن جلسه ی وبلاگ نویسان می بودید می دیدید که من در مورد تحریمی ها به قول الپر داد و بیداد هم به راه انداختم . واقعا می خواستم فرشته ای از آسمان بیاید و کمکم کند . راستش بین دو راهی بدی ماندم . صادقانه می گویم . مانده بودم اگر رای ندهم خیلی از دوستانم از دستم برنجند و دیگر برایشان همان فواد قبلی نباشم . همان جوری که پشت سر تحریمی های انتخابهای قبلی بد می گفتم . اگر هم رای بدهم با خودم دچار مشکل می شوم اینها بماند .

آقای سید آبادی نازنین ، همیشه برایم مرد محترمی بوده اید و خواهید ماند اما واقعا نمی دانم باید به که و چه رای بدهم . مگر خود

اصلاح طلبان نیستند که بعد از هر انتخابات به این نتیجه می رسند که کاش شرکت نمی کردیم ، آبرویمان رفت ؟

آیدای عزیزم ، به من گفتی که اگر آینده ی یک دختر مثل من برایت مهم است برو و رای بده . باورت می شود الان چند انتخابات است که من با همین تفکر می روم و رای می دهم ؟ شاید اگر کمی بیشتر با تو حرف می زدم به خاطر احساساتم برای رای دادن قانع می شدم .

اما هنوز که هنوز است امیدوارم اگر تفکر خوبی پشت ائتلاف اصلاح طلبان است پیروز شوند . اما من به شخصه آن ها را قبول ندارم و با تمام احترامی که برای تلاشهای بروبچه های ستاد اصلاح طلبان قائلم می گویم که رای نمی دهم . امیدوارم بچه ها هم نتیجه ی زحمت هایشان را بگیرند و اگر نتیجه ی خوبی داد بدون منت بگذارند ما از آن ها استفاده کنیم .

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر ، کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود ، جسته ایم ما ، گفت آنچ یافت می نشود آنم آروزست

عکس : مهکامه اسلامی / قورباغه باز

یادبود یک ابله

2006-12-12T14:15:00.000+03:30

قبل از ساخت فیلم رضا به من گفت : همیشه دوست دارم یک یادگاری از دوران تدریسم داشته باشم . و فیلم آقای هنر همین یادگاری رضا از دوران تدریس اش است . فیلمی با ساختاری محکم و فضایی کاملا باور پذیر . خود رضا فیلم آخرش یعنی آقای هنر را بیشتر از شاهکارش یعنی آقایان پرنده دوست دارد . آقایان پرنده ای که سیمرغ بلورین بهترین فیلم کوتاه جشنواره ی فجر و جایزه ی ویژه ی تماشاگران جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه تهران را برایش به ارمغان آورد . خیلی دوست دارم در مورد فیلم آقای هنر بنویسم و بنویسم اما چون هنوز این فیلم پخش نشده است نمی توانم این کار را بکنم . اما به محض این که فیلم پخش شد حسابی برایتان در موردش می نویسم

راستی این را هم بگویم که فیلم آقای هنر در مجموعه ی بیست شب که برنامه ای در مورد فیلم های کوتاه است پخش خواهد شد و تهیه کننده ی آخرین فیلم رضا هم شبکه ی چهار است . رضا از آن آدم هایی ست که کار کردن با او قطعا لذت بخش خواهد بود . امیدوارم که در یکی از کارهای جدیدش همراهش باشم و یاد آوری کنیم آن خورشت بادمجان معروف در استودیو طلوع فیلم را .
رضا بهرامی نژاد این نام کامل اوست

در ستایش شهرام شب پره

2006-12-11T01:10:00.000+03:30

مهم نیست که متهم به بی سلیقگی مفرط شوم اما واقعیت این است که به جرات می توانم بگویم یکی از محبوب ترین خواننده های تمام عمرم شهرام شب پره است . شاید اگر با یک نا آشنایی با طرز تفکر من - که همچین چیز مالی هم نیست - این یادداشت را بخوانید شاید فکر کنید فیوریت های ذهنی من را جز شهرام شب پره افرادی چون : جواد یساری ، عباس قادری و آغاسی پر کرده اند در حالی که چنین نیست . من هم لئونارد کوهن گوش می کنم ، هم راجر واترز را می پرستم و هم در شب های مهتابی لوئیس آرمسترانگ را سر کشیده ام . اما معتقدم که یکی از تاثیرگذارترین خواننده ها که روی مسائل روحی من تاثیر بسزایی گذاشته اند حتما شهرام شب پره است .

نمی توانید تصور کنید وقتی می خواند عزیزم ، از عشق تو مستم آخه من دوست دارم دل به تو بستم در درونم چه غوغایی به پا می شود . احساس می کنم راحت حرف می زند و همین سادگی کودکانه اش باعث می شود که هر کسی به راحتی با آثارش احساس خوبی برقرار کند . شاید شما هم از آن دسته ای باشید که وقتی نام شهرام شب پره می آید دماغتان را می گیرید و می گویید پیف پیف . بعد هم کاستهای فرهاد را جلوی هم ردیف می کنید و احساس می کنید که دیگر یک چیزی در مایه های ژان پل سارتر شده اید . فرهاد مهراد بزرگ در مصاحبه اش به تاریخ سال نود و هفت میلادی با رادیو بی بی سی در پاسخ به این که در موسیقی مدیون چه کسی هستید گفت : من در موسیقی تنها یک استاد داشتم و او هم شهبال شب پره بوده است .

شهرام شب پره یک روانشناس بالفطره نیز هست . بگذارید خودتان را وارد بازی کنم . اگر دوست دخترتان تنهایی توی کوچه برود شما نگران نمی شوید ؟ خب ، شهرام شب پره هم دقیقا به همین نکته اذعان دارد . او در یکی از آثارش می گوید : ای قشنگ تر از پریا تنها تو کوچه نریا ، بچه های محل دزدن ، عشق منو می دزدن

خواهش می کنم صادق باشید از شنیدن آهنگ ای قشنگ تر از پریا لذت نمی برید ؟ مخصوصا وقتی می خواند : ای یار قشنگ موبلند

مشکی پوشم با اون ابروهات شرب شرب نزنی تو گوشم

امیدوارم اگر خیلی ادعای موسیقی تان می شود و احساس می کنید بیتلز آخرش است یک بار هم که شده به شنیدن آثار شهرام شب پره بنشینید اگر آخرش شارژ شارژ نبودید بیایید و به من بگویید خر

در پایان تکه هایی از آثار ایشان را می آورم / خواهشمندم با دقت بخوانید و نکات ظریف احساسی و گاه جامعه شناسانه ی آنان را ، دریابید . راستی اگر فکر می کنید این مطلب حالت مطایبه دارد سخت در اشتباهید من واقعا روی شهرام شب پره تعصب خاصی دارم .

به خدا

نری پروانه شی پرواز کنی ، واسه من بی مهری آغاز کنی

دلم از دست تو بیچاره شده ، آخه تا کی تو می خوای ناز کنی ؟

Shaken Do it Babe , OH OOH You Wonder For me

توکا تو کافه

2006-12-10T15:25:00.000+03:30

دوستان کاریکاتوریست زیادی دارم و تک تک شان را خیلی دوست دارم . از هادی حیدری گرفته تا مانا نیستانی که نمی دانم نگرانی هایش را با کدام خاک قسمت می کند و خیلی های دیگر . امیر سقراطی و آروین و کلی کاریکاتوریست دیوانه ی دیگر . اما بین همه ی دوستانم مردی ست که به جرات دیوانه ترین و فیلسوف ترینشان است . توکا نیستانی یک آدم چهل و شش ساله ست . یک چهل و شش ساله به تمام معنا . البته نه از آن آدمهایی که کت شلوار خاکستری می پوشد و صبح ها به اداره می رود

پسر بزرگ توکا هم سن من است اما من هیچ وقت نمی توانم او را آقای نیستانی خطاب کنم . می دانم تمام هم سن های من که او را دوست دارند هم همین احساس را دارند . حسی که من نسبت به توکا دارم حسی ست سرشار از احترام و دوست داشتن . کودک درون توکا همچنان سخت کوش به خلاقیتهای توکا کمک می کند .

به جرات می گویم توکا فیلسوف ترین کاریکاتورست ایرانی ست . در تمام کارتون هایش تفکری عمیق موج می زند . خیلی از کارهایش را هم منتشر نمی کند . طرحهای دیوانه کننده ای از کافه ها دارد .

به او حسودی می کنم . تک تک کسانی را که به کافه می آیند در دفترچه خود کشیده است - البته به شرطی که نقطه ی جالب شخصیتی داشته باشد - حرص می خورد لذت می برد و ... مطمئنا اگر پارتنر فوق العاده ای برای کافه رفتن می خواهید توکا یکی از بهترین گزینه هاست . او نمونه ی کاملی از شخصیتهایی ست که این تئوری را ثابت می کند که هنوز آدم های دیوانه روی زمین زندگی می کنند .

اگر روزی به یک کافه رفتید و دیدید مردی به چشمانتان زل زده و دستش روی کاغذ می جنبد به او لبخند بزنید . او خود خود توکا نیستانی ست
اکثر کارهای توکا را می توانید در وب سایتش ببینید
عکس : کاپوچینومگ

ما پیدایش کردیم

2006-12-09T16:07:00.000+03:30

مسابقات عکاسی کاوه ی گلستان استعدادهای فوق العاده را کشف می کند . اگر به لیست گالری های امسال نگاه کنید متوجه شاهکارهای بعضی از این عکاسان جوان می شوید . به عنوان مثال عکسهای مهسا خلیل پور از دانشگاه هنر مجموعه ای آوانگارد است که بسیار زیرکانه پا به فضایی ممنوعه گذاشته است . دختران دانشگاه هنر و دغدغه هایشان . مجموعه ای که کار هر عکاسی نیست .

اگر می خواهید عکسهای دیگری از مجموعه ی دختران دانشگاه هنر را ببینید اینجا را کلیک کنید .

once upon a December

2006-12-08T12:55:00.000+03:30

راستش را بخواهید هیچ خبر خاصی نبود ، کاندیداها آمدند حرف زدند و از خودشان تعریف کردند و خاطره گفتند و رفتند . پیش خودم گفتم من واقعا باید به اینها رای بدهم ؟ فرناز به من گفت : اگر نیم درصد خیال رای دادن داشتم آن هم از بین رفت . در آخر جلسه بی اجازه برخاستم و گفتم انگار شما تحریمی ها را فراموش کرده اید . حنیف اشاره کرد که : فواد لطفا چیزی نگو . بورقانی و خاتمی گفتند : بگو ما پشتت هستیم . از تحریمی ها گفتم اما ... انگار کسی یادش نبود تحریمی ها هم هستند که رای شان مهم است . مهم نیست فراموش کنید . آخر جلسه هم با آقا علی و مهدی جمهور و دو تا خانم زیبا و البته علی اصغر سید آبادی نازنین به بحث نشستیم که بماند چه گذشت . بعد از جلسه هم رفتم خانه ی هنرمندان و توکا نیستانی را پیدا کردم و با هم رفتیم کافه . جایتان در کافه خالی بود اما در

جلسه اتفاق خاصی نیفتاد .

این که جمهور این عکس را چه قدر مخفیانه از من گرفت بماند

دیگران هم نوشته اند از جلسه

لینکهای کاملی از حنیف

یادداشت نوستالژیک جمهور از سفرش به تهران

زن روزهای ابری هم حسابی شاکی ست

این هم یادداشت هنوز

و این هم گزارشی تصویری

برای فمینیست ها با عشق و نکبت

2006-12-07T06:34:00.000+03:30

همسایه ها فکر می کنند ما دیوانه ایم . ما هم فکر می کنیم آنها دیوانه اند . همه راست می گوییم / چارلز بیکافسکی

فمنیست های ایرانی آدم را دچار تردید می کنند . راستش را بخواهید خیلی هایشان را بسیار دوست دارم و با خیلی هایشان هم بسیار صمیمی هستم اما چیزی که من را نگران می کند تصمیم های گاه غیر منطقی آنان است . این صحبت بدان معنا نیست که فعالیتهای خوبی ندارند و کارهایشان کاملا بی معنی و پوپولیستی ست .اما گاه و بیگاه اهدافشان را فراموش می کنند و نظریه هایی رو بنایی ارائه می دهند . یکی از مباحثی که باید بیش از پیش در فعالیتهایشان به آن بپردازند بحث فرهنگ سازی ست .

بارها و بارها به این موضوع فکر کرده ام که تا جامعه ای از لحاظ درک مسائل غنی نباشد تزریق مسائل مدرنی چون جامعه ی مدنی ، فمینیسم ، دموکراسی و ... در آن بی فایده است . بگذارید مثالی بزنم . ماه ها پیش یکی از مسائل اصلی جامعه ی فمینیستهای ایرانی بحث پیوستن به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان بود . با محتویات این کنوانسیون کاملا موافقم اما مسئله ی مهم تری که مطرح می شود این است که آیا جامعه ی زنان ایرانی خود خواستار چنین کنوانسیونی- در حال حاضر - هستند یا خیر . آن هم در جامعه ی ایران و نام حساسیت برانگیز : رفع هرگونه تبعیض

خیلی از مسائلی که حقوق زنان ایرانی مورد تجاوز قرار می گیرد خود زنان بی تقصیر نیستند و گاه مقصر اصلی هستند . سنت های خشک - که ما آن را خشک می پنداریم - آن چنان تاثیری روی طبقه ی عامه - که ما عامه می پنداریمش - دارد که پذیرش چنین مواردی چون کنوانسیون حتی یک توهین علنی به زنان سنتی ایران به حساب می آید . همان زنانی که اگر دخترشان را دست در دست پسری در خیابان ببینند خود باعث و بانی اطلاع رسانی این مسئله به همسران متعصب خود هستند و خیلی هم دوست دارند این لکه ی ننگ - دختر هرزه شان - از دامن خانواده شان پاک شوند .زنان سنتی را محکوم نمی کنم که خود قربانی اند و مقصر جامعه ی روشن فکری - و یا به ظاهر روشنفکری - ایران است که هنوز که هنوز است راه های نفوذ به طبقات پایین جامعه را پیدا نکرده است . همیشه دوست داشتم بدانم که آیا رفتن زنان به ورزشگاه ها مهم تر از بحث اطلاع رسانی به زنان طبقه ی پایین جامعه است ؟

منظور من این نیست که آیا امروز وقت درستی برای رفتن زنان به ورزشگاه هست یا خیر ؟ با اصل مسئله هم مشکلی ندارم و تلاش زنان روسری سفید را تحسین می کنم و دوست داشتنی می پندارم . اما مسئله ی من این است که آیا با پذیرفتن حق ورود زنان به ورزشگاه ، امنیت خیلی از دخترهایی که شاید مخفیانه و شاید علنی به ورزشگاه می روند - نه از سوی تماشاگران - از سوی خانواده شان با آن طرز تفکر سنتی به خطر نمی افتد ؟خیلی از ماها می شناسیم پدران و مادرانی که اجازه ی ورود به دانشگاه را به دخترشان نمی دهند با آن که فضای دانشگاه ، فضایی فرهنگی و مثبت است چه برسد به ورزشگاه فوتبال ...

صحبتم را ادامه نمی دهم اما فکر می کنم جامعه ی زنان ایرانی جز دختران ونک به بالا ، روزنامه نگاران زن ، وبلاگ نویسهای زن و آنهایی که خانواده هایی با فضایی بازتر و مثبت تر دارند بخش بزرگ دیگری نیز دارند . آنهایی که وقتی به دنیا می آیند تنها دیوارهای سیاه خانه را می بینند و تا چشم بر هم می زنند پرده ی سفید حجله ... دریغا آفتاب .

پی نوشت : کمپین یک میلیون امضا یکی از آن کارهای واقعا خوب و دقیق فمینیست ها برای نفوذ به طبقه ی پایین جامعه است .
عکس : مهکامه اسلامی / قورباغه باز